Kapı

Kapının çalınacağını biliyordum.

Saat 02:17 idi.

Bu saatte kimse gelmezdi. Gelmemeliydi.

Ama zihnim, sanki çoktan o sesi duymuş gibi huzursuzdu. Yatağın kenarında oturmuş, karanlığa bakıyordum. Dışarıdan gelen tek ses, rüzgârın pencereye vurmasıydı. Şehir uyuyordu. Ben hariç.

İlk vuruş geldi.

Tok… tok… tok…

Kalbim hızlandı.

Bu bir tesadüf değildi.

Ayağa kalktım. Koridorun lambasını yakmadım. Işığa ihtiyacım yoktu; zaten gözlerim karanlığa alışmıştı. Kapıya doğru yürürken her adımımın sesi kulağımda büyüyordu.

Kapıya ulaştığımda, bir süre bekledim.

İkinci vuruş gelmedi.

Kapı deliğinden baktım.

Kimse yoktu.

Sadece boş bir koridor. Sarı ışık altında uzayıp giden, anlamsız bir sessizlik.

Kapıyı açmadım.

Ama o an… bir şey fark ettim.

Kapının altından içeri süzülen ince bir gölge vardı.

Birinin hâlâ orada durduğunu gösteren, silik bir karanlık.

Nefesimi tuttum.

Ve o an, kapının hemen arkasından bir ses fısıldadı:

“Geç kaldın.”

Geriye doğru sendeledim. Kalbim göğsümü parçalayacak gibiydi.

Kapıyı açmadım.

Ama artık biliyordum…

O gece yalnız değildim.